Diagnose

Raindrops keep falling on my head.

posted on 16 Aug 2013 20:07 by kaekaekaekae in Diagnose directory Diary
1

So I just did me some talkin' to the sun

And I said I didn't like the way he' got things done


Sleepin' on the job


Those raindrops are falling on my head,


they keep falling.


เพลง Raindrops Keep Falling On My Head ดังคลอเบา ๆ เคล้าสายฝน


ไม่ใช่ BJ Thomas หรอกครับ,


ผมชอบเวอร์ชั่นบอสซ่าของ Patty Ascher มากกว่า,


เสียงร้องนุ่ม ๆ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม


ยิ่งในเวลาฤดูฝนแบบนี้,


เสียก็เพียงแต่ว่าผมไม่ได้กำลังยืนจิบชาบนริมระเบียงคอนโด, ไม่ใช่บนเปลไม้ใต้ถุนบ้านต่างจังหวัดที่เคยนอนเมื่อก่อน


ตอนฝนตกแบบนี้


ผมอยู่บนมอเตอร์ไซค์,


กลางท้องถนน.




2


นึกถึงตอนที่ฝนตกเมื่อหลายวันก่อน


มันเป็นตอนกลางวันที่แดดแรง


ผมกับเพื่อนคุยกัน, ฟ้าสว่าง แดดจ้าขนาดนี้ ฝนคงไม่ตกหรอก


แล้วมันก็ตก.


สังเกตมานานแล้วเหมือนกัน เวลาฝนตกติดกันหลายวัน


มันจะชอบตกเวลาเดิม ซ้ำ ๆ


ถ้าตกตอนเย็น, วันต่อไปก็จะตกตอนเย็นอยู่อย่างนั้น


ผมชอบบ่นกับเพื่อน, ว่าฝนมักจะตกเสมอ ตอนที่กำลังเดินทาง


"อยู่บนถนนนี่ตัวดีเลย ตกจัง ตกได้ตกดี"


คิดเล่น ๆ ว่าฝนก็อาจจะคิดแบบเดียวกัน


"พอกูตกแล้วมึงก็ออกมากันจัง กลางถนนเนี่ย"




3


หลังฝน,


ท้องฟ้าจะสดใส


แต่ปัญหาที่อยู่ในใจ,


จะคลี่คลายไหมก็อีกเรื่อง




4


เวลาฝนตก, เรามักคิดถึงใครบางคน


ใครสักคนเคยพูดประโยคนี้ให้ผมฟัง, นานมาแล้ว


นานจนจำไม่ได้ว่าใคร


พอเวลาผ่านไป, เรื่องบางเรื่องที่มีความหมาย, ก็กลับกลายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย


คนก็เหมือนกัน,


เคยสำคัญต่อกันในวันหนึ่ง, ก็กลายเป็นแค่คนเคยสำคัญ


ใครบางคน


กลายเป็นใครสักคน.


เราเองก็คงเหมือนกัน


ถ้าเรายังจำเขาไม่ได้,


แน่นอนว่า, ความเป็นไปได้คือ เขาก็อาจจะจำเราไม่ได้เช่นเดียวกัน


ผมว่าเป็นเรื่องเจ็บปวดไม่น้อยเลย, กับการที่ต้องถูกลืม




5


"เหยียบเกิน 100 ไม่ได้เลย คันนี้ พังลูกเดียว"


พี่แอ็ดบอกผม, เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่แกพูดประโยคนี้


รถใช้มาเกินสิบปี, ซ่อมไปก็หลายสิบหน


แกมักจะไม่ค่อยให้ใครขับแทนให้


"พวกมึงเอาไม่อยู่หรอก คันนี้ยาก"


แล้วก็ลงเอยแบบเดิม, พี่แอ็ดเป็นคนขับ


และเป็นคนบ่น


"เคยชนมาแล้วด้วยนะ สองครั้ง"


"ทำไมพี่ไม่เปลี่ยนวะ" ผมเคยถามแกอย่างนี้


แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบจริงจังสักที, ไม่มีเวลาบ้าง กำลังเก็บเงินบ้าง


ฝนหยุดตกแล้ว, แต่ถนนยังเปียกอยู่


อย่างน้อยทางที่เราขับผ่านมาก็เห็นอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ้างตามรายทาง


"มึงเคยโดนรถชนรึเปล่าวะ" เขาถาม,


"ไม่เคยว่ะพี่"


แต่ผมนึกถึงเรื่องเมื่อเดือนก่อน.




6


มันเป็นวันฝนตก,


ด้วยความเร่งรีบ, ผมบิดมอเตอร์ไซค์เร็วกว่าที่เคยเป็น


ทางโค้ง, ถนนลื่น,


รู้ตัวอีกที, ผมลื่นไถลไปกับพื้นถนนไกลกว่ายี่สิบเมตร


เคราะห์ดีที่เสื้อคลุมหนา,


แต่กางเกงยีนส์ตัวนั้นก็ไม่หนาพอ จนหัวเข่าถลอก ได้เลือดได้แผลมาบ้าง


ตัวเปียกก็จริง,


แต่ก็เป็นฝนอีกนั่นแหละ


ที่ช่วยชะล้างคราบเลือดไปจนหมดสิ้น




7


เพลงของ Patty Ascher จบลงไปนานแล้ว,


โหมด shuffle ยังคงส่งเพลงผ่านมาทางหูฟังของผมเรื่อย ๆ


ฝนหยุดตกไปนานแล้ว


ฟ้าหลังฝนยังเป็นสีฟ้า


จะเป็นฟ้าใส, หรือฟ้าหม่น, ก็คงขึ้นอยู่กับเราจะมองมันอย่างไร


when it rains, it pours - คำฝรั่งว่าไว้อย่างนั้น


บางทีก็คงแล้วแต่เรา


จะรอให้ฝนหยุดตกเสียก่อน,


หรือจะยอมเปียก ยอมตากฝนออกไป




8


"ตอนที่กูโดนชนน่ะ กูขับไม่ถึง 60 เลย"


พี่แอ็ดเล่าถึงตอนประสบอุบัติเหตุ


จังหวะที่เขาไฟเขียว, มีรถฝ่าไฟแดงมาชนเข้าอย่างจัง


"มันไม่ได้เป็นที่รถหรอก เป็นที่คนเราด้วยนี่แหละ"


ก็จริง,


การที่ผมตัวเปียกก็อาจไม่ใช่ความผิดฝน


เป็นความผิดของคนที่เลือกขับมอเตอร์ไซค์


และยังไม่ยอมหาซื้อเสื้อกันฝนมาใส่สักที




9


ฝนอาจจะชำระได้แค่คราบเลือดให้หายไป


แต่แผลก็ไม่ได้ไปไหน


เราต่างหาก,


ที่ต้องแก้ไข


เยียวยามันด้วยตัวเอง.



.

Life is really simple.

posted on 16 Jul 2012 00:11 by kaekaekaekae in Diagnose

1

จู่ ๆ ลุงก็ยกเหล้ามาให้.

"กินให้เต็มที่เลย ไม่ต้องเกรงใจ"

แต่พูดก็พูด, ผมออกจะเกรงใจไม่น้อย

ขอใช้สถานที่ก็ลำบากใจอยู่แล้ว, ลุงยังเป็นธุระจัดหาอะไรต่อมิอะไรมาให้อีก



2

ไม่กี่เดือนก่อน, อาคารที่สร้างมาแรมปีก็แล้วเสร็จ

พร้อมที่จะให้พวกเราใช้เป็นที่ทำงานแห่งใหม่

เพิงของลุงตั้งอยู่บริเวณด้านหลัง

ที่จริงตอนนั้น, คำว่าเพิงอาจจะเกินคำจำกัดความของมันด้วยซ้ำ

มีแค่เสาไม้เล็ก ๆ ง่อนแง่นไม่กี่ต้น, หลังคาดูราวกับไม่อาจทนลมทนฝนได้

สักพักก็เริ่มมีเก้าอี้ มีม้านั่ง

ลมเย็นพัดโชยเข้ามาบ่อยครั้ง ในบางวันที่ร้อนอบอ้าว ผมเคยเขามานั่งนอนเล่นอยู่บ้าง

จากคำบอกเล่าฟังเขามา, ลุงเป็นหนึ่งในพวกคนงานก่อสร้าง

เสาเพิงไม้นี่ก็ถูกตอกลงดิน, ช่วงใกล้กับที่ตอกเสาเข็มเริ่มสร้างอาคารใหญ่นั่นแหละ

จนการก่อสร้างแล้วเสร็จ,

อาคารใหญ่ตั้งสูงตระหง่าน ผ่านฝนทนหนาวมาได้,

ไม่ต่างจากเพิงหลังเล็ก ๆ ของลุง



3

ผมไม่รู้ชื่อ, หรือแม้แต่อายุลุง

รู้แต่ใบหน้าดำคล้ำนั่น, น่าจะผ่านประสบการณ์มาไม่น้อย

ถุงขนมถูกแขวน เครื่องดื่มเริ่มถูกทยอยขนเข้ามา เราเดาเอาว่า เขาคงจะเปิดร้านชำ หรืออะไรทำนองนั้น

ไม่นานนักลุงก็เริ่มสนิทสนมกับคนอื่น ๆ



4

มื้อกลางวัน.

"ลุงเขาแกงปลามาให้" พี่คนหนึ่งถือของฝากจากลุง แกงชามใหญ่ รสชาติอร่อย

ในที่สุดเราก็รู้, หลังจากสงสัยมาตลอดว่าลุงขี่ซาเล้งไปไหนทุกวัน

ตอบแทนน้ำใจ พวกเราแวะไปอุดหนุนที่เพิงนั่นบ้าง

ในที่สุดเราก็ทำกับข้าวมาแบ่ง

อยู่ห่างไปไม่ถึงร้อยเมตร, ในที่สุดผมก็ได้เจอลุงใกล้ ๆ เสียที



5

วันนั้น, พวกเราทั้งประหลาดใจ ระคนยินดี

ลุงมาในชุดเครื่องแบบรักษาความปลอดภัย

"หัวหน้าศูนย์เขาจ้าง" ลุงหันมายิ้มกว้าง "ชุดอย่างเท่ แต่กันชนหน้าหายไปแล้ว"

ทุกคนหัวเราะ ลุงเป็นคนน่ารัก - พวกเรารู้

ผมเองก็ด้วย อิจฉาอยู่ลึก ๆ ที่ลุงไม่ซีเรียสเลยกับเรื่องฟันหน้าที่ว่างเปล่าของตัวเอง

แล้วก็นึกขอบคุณหัวหน้าศูนย์ฯ ที่ปล่อยให้เพิงหลังนั้นตั้งอยู่

ผมเพียงแต่สังเกต,

ลุงรดน้ำต้นไม้ทุกวัน เก็บขยะ กวาดพื้น

เกินหน้าที่ยามไปมาก.



6

มองออกไปจากตรงนี้, ท้องทุ่งนากว้างไกล เห็นตัวเมืองอยู่ลับ ๆ ปลายขอบฟ้า

"เมื่อวานผมได้ปลามาหลายตัว แบ่งเอาไปไหม"

"เอางี้ลุง" ใครคนหนึ่งพูด "ทำแล้วกินด้วยกันดีกว่า"

เราชอบแซวลุงว่าร้อยตำรวจเอก, ก็ชุดของลุงตอนนี้มันเท่จริง ๆ

แต่ผมว่า ถึงไม่มีเครื่องแบบ ลุงก็ยังเท่

เสาต้นเล็กนิดเดียว แต่มันก็ทนแดดลมฝน

ไม่ต่างจากอาคารใหญ่ที่อยู่ใกล้กัน

บางทีขนาดมันอาจไม่ใช่เรื่องสำคัญก็ได้

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็เหมือนกัน, มันสำคัญที่ว่าอะไรทำให้เรายิ้มมากกว่า

.