shortstory

อนุสาวรีย์

posted on 19 May 2011 14:02 by kaekaekaekae in shortstory
ภาพเบื้องหน้าของเด็กชายนั้นแจ่มชัด.
 
 
 
นี่คืออนุสาวรีย์
 
อนุสาวรีย์แห่งนี้มีลักษณะเป็นวงเวียนกึ่งกลางระหว่างถนนราชวิถีและถนนพญาไท.
 
สร้างขึ้นเพื่อเทิดทูนวีรกรรมของตำรวจ ทหารและพลเรือนที่เสียชีวิตทั้งสิ้น 160 นาย
 
ในกรณีพิพาทระหว่างไทยกับฝรั่งเศส
 
เรื่องการปรับปรุงพรมแดนไทยกับอินโดจีนฝรั่งเศส
 
นี่คืออนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ.
 
 
 
ภาพเบื้องหน้าของเด็กชายนั้นแจ่มชัด.
 
 
 
นี่คืออนุสาวรีย์
 
ลักษณะของอนุสาวรีย์แห่งนี้ เป็นประติมากรรมลอยตัว
 
ประกอบด้วยรูปเล่มรัฐธรรมนูญในสมุดไทย ประดิษฐานบนพานแว่นฟ้าที่ตั้งบนฐานรูปทรงกลมด้านบนโค้งกลม
 
ลานอนุสาวรีย์ยกสูงมีบันไดโดยรอบ รอบนอกลานมีครีบทรงแบน อยู่ 4 ทิศ
 
อนุสารีย์แห่งนี้สร้างขึ้นเป็นที่ระลึกถึงเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นระบอบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข
 
เป็นสัญลักษณ์เพื่อระลึกถึงประชาธิปไตย.
 
นี่คืออนุสาวรีย์ประชาธิปไตย.
 
 

ภาพเบื้องหน้าของเด็กชายนั้นแจ่มชัด
 
 
 
นี่คืออนุสาวรีย์
 
ลักษณะของอนุสาวรีย์เป็นฐานกว้าง สีน้ำตาลออกเทา ความอ่อนแก่ของสีขึ้นกับอายุของอนุสาวรีย์
 
บนยอดอนุสาวรีย์มีลายเส้นหลากหลาย ลายเส้นนี้ปรากฏให้เห็นเมื่อมนุษย์ตัดส่วนบนของมันออกไปส่วนหนึ่ง
 
ความสูงมักไม่เกินหนึ่งเมตร ความกว้างและเส้นผ่าศูนย์กลางไม่แน่นอน
 
นี่คืออนุสาวรีย์แห่งต้นไม้.
 
 
 
วันนี้เด็กชายไม่เห็นใบไม้อีกต่อไป เขาจึงมาที่นี่
 
เพื่อเยี่ยมชมสถานที่ ๆ ใบไม้เคยอยู่.
 
ต้นไม้
 
และอนุสาวรีย์ต้นไม้ 
 
 
 
.

เขาพูดว่าอากาศร้อน

posted on 07 May 2011 15:43 by kaekaekaekae in shortstory
อากาศร้อนจังนะครับ.
 
 
 
เขาพูดว่าอากาศร้อน
 
เขาคนนั้น
 
เขาพูดว่าอากาศร้อน.
 
 
 
ผมชอบเก็บกระดาษเอกสารของคนอื่น
 
ด้วยเพราะกระดาษมีสองด้าน
 
และมันถูกใช้ไปเพียงด้านเดียว.
 
ยังมีที่ว่าง. ด้านหลัง. ที่ว่างเปล่า.
 
รอให้เราใช้สอย
 
 
 
ผมมักเขียนสิ่งต่าง ๆ ลงไป
 
ในกระดาษเหล่านั้น กระดาษที่ "ไม่ใช้แล้ว"
 
 
 
เขาถามผม "ทำไมไม่เขียนบนแผ่นอื่น แผ่นที่สะอาด ๆ หน่อย"
 
พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นใหม่ให้ผม
 
กระดาษที่ "ยังไม่ถูกใช้"
 
 
 
เมื่อถ่ายเอกสารแล้วมีรอยดำ. เขาขยำ. ทิ้ง.
 
เมื่อกระดาษแฟ็กซ์ใบใดไม่ได้ใช้. เขาขยำ. ทิ้ง.
 
เขาชอบใช้กระดาษแผ่นใหม่
 
 
 
ครั้งหนึ่ง. เขาพิมพ์เอกสารออกมา.
 
มีตัวอักษรเขียนผิดไปหนึ่ง.
 
เขาขยำ. ทิ้ง. แล้วพิมพ์ใหม่.
 
ด้วยกระดาษแผ่นใหม่.
 
 
 
 
เขาคนนั้น
 
เขาพูดว่าอากาศร้อน.
 
 
 
 
ผมเห็นด้วย
 
อากาศร้อนจังนะครับ.
 
 
 
.

 

ร่องรอยของรอยล่อง

posted on 24 Apr 2011 15:16 by kaekaekaekae in shortstory
ผมเห็นปูหนึ่งตัว.
 
บนพื้น.
 
พื้นถนน.
 
 
 
มันเดินซ้าย. เดินขวา.
 
ท่าทางบ่งความไม่เคยคุ้น.
 
ถนนเส้นนั้น. ตัดผ่านท้องนา.
 
 
 
ปูหยุดนิ่งหนึ่งขณะ.
 
ภาพตรงหน้า. คือภาพงู.
 
งูที่ไร้ชีวิต.
 
 
 
รอยยางที่เห็น. เป็นสีแดง.
 
ปูเดินไปทางซ้าย. ไปทางขวา.
 
 
 
ทันใดนั้น. รอยยางเกิดอีกครั้ง.
 
ผมมองปูตัวนั้น. มองรถที่วิ่งผ่านไป.
 
 
 
สิ่งมีชีวิตใดจะเบียดเบียนได้ขนาดนี้
 
ปูไม่เคยต้องการรองเท้า ไม่เคยต้องการรถ
 
ปูไม่เคยถมคอนกรีตเพื่อสร้างเส้นทางของมัน.
 
 
 
ผมมองปูตัวนั้น.
 
ผมคิดว่า. อีกไม่นาน. ผมคงเป็นเช่นปูตัวนั้น.
 
 
 
.

 

หยดน้ำ

posted on 05 Mar 2011 15:20 by kaekaekaekae in shortstory
หยดน้ำ

ที่ไม่มีใครสนใจ

แหวกผ่านช่องว่างของอากาศ

ร่วงหล่นสู่พื้นดิน

มุ่งมั่น ด้วยเรี่ยวแรงสุดท้ายที่มี

จะให้ผู้คน รับรู้การมีอยู่ของมัน

การร่วงหล่นสู่พื้นครั้งนี้ จะต้องเกิดเสียงกึกก้องให้จงได้
 



หยดน้ำทำสำเร็จ. การตกกระทบของมัน. เกิดเป็นเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่มันเคยได้ยิน.

แต่ไม่มีใครสนใจ

 

 

ผู้คนต่างยุ่งกับเรื่องของตนเอง. มากกว่าจะมาสนใจหยดน้ำ.



อยากให้ฝนตกจัง.

ฉันจะได้ร้องไห้สักที.

สมุดจดความจริง

posted on 04 Feb 2011 15:30 by kaekaekaekae in shortstory

ผมมีสมุดเล่มหนึ่ง

อยู่บนโต๊ะ

หน้าที่ของสมุดเล่มนี้คือ คอยบรรจุเรื่องราวต่าง ๆ ในทุกวัน

เรื่องราวความจริงของผม

 

ผมใช้ชีวิต ในทุกวัน

บางวัน มีเรื่องราวดีและร้าย ปะปนกัน

ผมพบว่าชีวิตเป็นเรื่องน่าสนุก การใช้ชีวิตช่างเป็นเรื่องที่ท้าทาย

มันไม่ใช่ไดอารี อนุทิน หรือบันทึกลึกลับอะไร

มันก็แค่สมุดเล่มหนึ่ง

ที่อัดแน่นเรื่องราว

ผ่านความคิดของผม

 

แต่ละความคิด

มันทำให้ผมรู้สึก

รู้สึกดี. เสมอ

 

 

 

ความคิดเหล่านั้น ภายหลังได้ตกตะกอน

กลั่นกรอง จนกลายเป็นอย่างอื่น

ความคิดของผมกว้างไกล และกว้างใหญ่

มันไม่ใช่แค่ความคิด

 

หลาย ๆ ครั้ง สมุดเล่มนี้บรรจุความจริง

ความจริงบางอัน น่าปวดใจ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับรู้สึก. อีกอย่าง. ต่างออกไป

 

ความจริง ตกตะกอนได้

ไม่ต่างจากความจำ

 

 

 

ใช่แล้ว

เจ็บปวดไม่ต่างกัน

 

 

 

 

 
แต่มีความสุข ต่างกัน

 

; ขอบคุณที่ร่วมเขียนสมุดเล่มนี้ในช่องข้างล่างครับ

 

 

 

.